Աշոտ Ղուլեան

Jump to navigation Jump to search
Աշոտ Ղուլեան
Ծննդեան անուն հայ.՝ Աշոտ Հմայակի Ղուլյան
Ծնած է 6 Հոկտեմբեր 1959(1959-10-06)
Ծննդավայր Բաքու, ԱԽՍՀ, Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետութիւններու Միութիւն
Վախճանած է 24 Օգոստոս 1992(1992-08-24) (32 տարեկանում)
Վախճանի վայրը Դրոմբոն, Արցախ
Քաղաքացիութիւն Flag of the Soviet Union.svg Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետութիւններու Միութիւն
Flag of Armenia.svg Հայաստան
Ազգութիւն հայ
Մայրենի լեզու հայերէն
Մասնագիտութիւն քաղաքական գործիչ
Պարգեւներ եւ
մրցանակներ
Արցախի հերոս Մարտական խաչ 1-ին աստիճանի շքանշան
Կուսակցութիւն Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւն
Երեխաներ ե­րեք որ­դի՝ Ար­թուր, Հ­մա­յեակ եւ կրտսե­րը՝ ­Բե­կոր

Բեկոր Աշոտ (իսկական անունը՝ Աշոտ Ղուլեան) (6 Հոկտեմբեր 1959, Պաքու - 24 Օգոստոս 1992, Դրմ­բոն), Արցախեան ազատամարտի մասնակից, ՀՅԴ անդամ, ԼՂՀ Ստեփանակերտի առաջին վաշտի հրամանատար, «Արցախի հերոս», «Մարտական խաչ» առաջին աստիճանի շքանշանակիր։

Կենսագրութիւն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Ա­շոտ ­Ղու­լեան ծնած է ­Պա­քու, 6 Հոկտեմբեր 1959-ին: 1975-ին, ­Ղու­լեան­նե­րու ըն­տա­նի­քը տե­ղա­փո­խո­ւած է Ս­տե­փա­նա­կերտ, ուր ու­սա­նած եւ 8րդ ­դա­սա­րա­նը ա­ւար­տած է Ա­շոտ։ 1977-ին զօ­րա­կո­չո­ւած է խորհր­դա­յին բա­նակ, ո­րու շար­քե­րուն մէջ ծա­ռա­յած է մին­չեւ 1979: ­Զօ­րաց­րո­ւե­լէ ետք, ան­մի­ջա­պէս նե­տո­ւած է կեան­քի աս­պա­րէզ՝ միա­ժա­մա­նակ ե­րե­կո­նե­րը հե­տե­ւե­լով ուս­ման։ 1985-ին ա­ւար­տե­լով ու­սու­մը՝ ան ա­մուս­նա­ցաւ եւ Ա­շոտ ու ­Նել­լի ­Ղու­լեան­նե­րը ու­նե­ցան ե­րեք որ­դի՝ Ար­թուր, Հ­մա­յեակ եւ կրտսե­րը՝ ­Բե­կոր, որ ծնաւ հօր զո­հո­ւե­լէն քա­նի մը ա­միս ետք: Ինչ­պէս որ կեն­սա­գիր­նե­րը կը վկա­յեն, Ա­շոտ բազ­մար­հեստ, «ոս­կի ձեռ­քեր» ու­նե­ցող վար­պետ էր՝ դեր­ձակ, շի­նա­րար, ինք­նա­շար­ժի վա­րորդ, փա­կա­նա­գործ:

Արցախեան պատերազմ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Ար­ցա­խեան ազ­գա­յին-ա­զա­տագ­րա­կան շարժ­ման սկզբնա­կան փու­լէն իսկ՝ նա­խազ­գա­լով, որ հա­ւաք-ցոյ­ցե­րը սպա­սո­ւող ան­խու­սա­փե­լի պա­տե­րազ­մի նա­խեր­գանքն են, եւ ա­ռանց զէն­քի՝ ան­կա­րե­լի պի­տի ըլ­լայ նո­ւա­ճել ա­զա­տու­թիւնն ու ան­կա­խու­թիւ­նը, ան գա­ղա­փա­րա­կից իր ըն­կեր­նե­րուն հետ ձեռ­նա­մուխ ե­ղաւ ինք­նա­շէն նռնակ­նե­րու, ինք­նա­ձիգ­նե­րու, հրա­ցան­նե­րու եւ նռնա­կա­նետ­նե­րու պատ­րաս­տու­թեան։ Այդ զէն­քե­րու փոր­ձար­կում­նե­րուն ժա­մա­նակ, Ա­շոտ ե­րեք ան­գամ վի­րա­ւո­րո­ւած է: Ա­նոր ստեղ­ծած ա­ռա­ջին զէն­քը 16 գա­նի կար­ճա­փող հրա­ցա­նը ե­ղած էր: Իսկ երբ հա­սաւ պա­հը, Ա­շոտ լծո­ւե­ցաւ դէ­պի Ար­ցախ զէն­քեր գաղտ­նա­բար փո­խադ­րե­լու գոր­ծին եւ այդ­պէ՛ս իր տե­ղը գտաւ Ար­ցա­խեան ֆե­տա­յա­կան շարժ­ման ա­կունք­նե­րուն մէջ: Բեկոր իր մար­տա­կան մկրտու­թիւ­նը ստա­ցաւ ­Հա­յաս­տա­նի սահ­մա­նա­մերձ շրջա­նին մէջ՝ Ի­ջե­ւա­նի ուղ­ղու­թեամբ, ուր թշնա­մին ար­դէն սկսած էր իր ոտնձ­գու­թեանց: Մին­չեւ Ար­ցա­խի «իս­կա­կան» պա­տե­րազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թեանց սկզբնա­ւո­րու­մը, Բեկոր մաս­նակ­ցած է հայ­դու­կա­յին-հրո­սա­կա­յին շատ գոր­ծո­ղու­թիւն­նե­րու: Այդ շար­քին յատ­կա­պէս յի­շա­տա­կե­լի է Բեկորիի ղե­կա­վա­րած կա­րե­ւոր խա­փա­նա­րա­րա­կան գոր­ծո­ղու­թիւ­նը՝ ­Քարվաճառի մէջ տե­ղա­կա­յո­ւած ՕՄՕ­Ն-ա­կան­նե­րուն ռազ­մա­կան օգ­նու­թիւն տա­նող ատր­պէյ­ճա­նա­կան ռազ­մա­կան շա­րա­սիւ­նին վրայ յար­ձա­կու­մը եւ այս վեր­ջի­նին ոչն­չա­ցու­մը: Դաշ­նակ­ցու­թեան ան­դա­մագ­րո­ւե­լով՝ Բեկոր շատ կա­նու­խէն եւ շա­տե­րէն ա­ռաջ յան­գե­ցաւ այն հա­մո­զու­մին, որ Ար­ցա­խի ինք­նա­պաշտ­պա­նու­թեան եւ ա­զա­տագ­րու­թեան հա­մար նա­խա­պայ­ման էր ստեղ­ծել մշտա­կան, կա­նո­նա­ւո՛ր բա­նակ՝ իր կա­ռու­ցո­ւած­քով եւ եր­կա­թեայ կար­գա­պա­հու­թեամբ: Այդ­պէ՛ս 1991-ին, երբ սկսաւ Ար­ցա­խի կա­նո­նա­ւոր բա­նա­կի ա­ռա­ջին զօ­րա­մա­սե­րուն կազ­մա­ւո­րու­մը, Բեկորին ա­ռա­ջար­կո­ւե­ցաւ գլխա­ւո­րել ա­ռա­ջին վաշ­տը, ո­րուն կո­րի­զը նոյ­նինքն իր ղե­կա­վա­րած ջո­կատն էր: Բեկոր մաս­նակ­ցած է Ար­ցա­խի տա­րած­քին մղո­ւած մար­տե­րու մեծ մա­սին՝ Աս­կե­րան, ­Հադ­րութ, ­Շա­հու­մեան, ­Վե­րին շէն, ­Բուզ­լուխ, ­Մա­նա­շիդ, ­Մա­լի­բեկ­լու, ­Խո­ջա­լու, Կրկ­ժան, ­Լես­նոյ, ­Քա­րին տակ, ­Շու­շի, ­Լա­չին , ­Մար­տա­կերտ, ­Կու­սա­պատ, ­Մա­ղա­ւուզ, Սր­խա­ւենդ, ­Բաշ-­Գիւ­նե­փա­յա, Օր­թա-­Գիւ­նե­փա­յա, Դրմ­բոն…:

Շուշիի ազատագրումը[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

1992-ին Շուշիի ռազմական գործողութեան ժամանակ առաջին վաշտը Բեկորի գլխաւորութեամբ կը մտնէ քաղաք։ Կ'ըսէ, որ 8 Մայիսին առաւօտեան ,Աշոտը հեռակապով կը կապուի Արկադի Տէր-Թադեւոսեանի (Գոմանդոս) հետ՝ Կեդրոնական շտապ, եւ հաղորդում, որ հայտնեն ԼՂՀ Գերագոյն խորհուրդի նախագահի պաշտօնակատարին, որ ինքը նստած է Շուշիի բերդի պատին ու կը սպասէ տղոց բարձրանալը։ «Մինչեւ մի քանի վայրկեան կը մտնեմ քաղաք»,- կ'աւելցնէ Բեկորը‌:

Բեկորի մահը[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

24 Օգոստոս 1992-ին Դրմ­բոն գիւ­ղի ա­զա­տագր­ման հա­մար մղո­ւած մար­տը ե­ղաւ վեր­ջի­նը… ան­զու­գա­կան Բեկորին։ Այս ան­գամ գնդա­կը մա­հա­ցու էր, եւ ան հե­ռա­ցաւ այս աշ­խար­հէն՝ եր­թա­լու եւ հա­մալ­րե­լու հա­մար ան­մահ փա­ղան­գը հա­յոց քա­ջա­րի հե­րոս­նե­րուն։

Բեկորի խօսքերէն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

  • «Ե­թէ ­Ղա­րա­բա­ղը կոր­ծա­նո­ւի, ա­պա միայն քա­ղա­քա­կան խա­ղե­րու պատ­ճա­ռով պի­տի կոր­ծա­նո­ւի — քա­ղա­քա­կա­նու­թիւ­նը ա­մէ­նէն սար­սա­փե­լի գի­շա­տիչն է»։
  • «­Ղա­րա­բա­ղը լոկ սկիզբն է, վեր­ջը պի­տի լի­նի Ա­րեւմ­տեան ­Հա­յաս­տա­նը»:

Աղբիւրներ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]