Արարատ Բարսեղեան

Արարատ Բարսեղեան
Ծնած է 5 Փետրուար 1913(1913-02-05)
Ծննդավայր Պաքու, Ռուսական Կայսրութիւն
Մահացած է 8 Նոյեմբեր 1987(1987-11-08) (74 տարեկանին)
Մահուան վայր Երեւան, Հայաստանի Խորհրդային Ընկերվարական Հանրապետութիւն, Խորհրդային Ընկերվարական Հանրապետութիւններու Միութիւն
Մասնագիտութիւն դերասան, թատերագիր, թատերագէտ
Աշխատավայր Բաքվի հայկական պետական թատրոն?
Պատանի Հանդիսատեսի Թատրոն
Գաբրիէլ Սունդուկեանի անուան ակադեմական թատրոն
Յակոբ Պարոնեանի Անուան Պետական Երաժշտական Կատակերգութեան Թատրոն
Արտաշատի Ամօ Խարազեանի Անուան Պետական Թատրոն
Անդամութիւն Խորհրդային Հայաստանի Գրողներու Միութիւն
Ամուսին Ադելաիդա Մկրտչյան?
Երեխաներ Գայիանէ Բարսեղեան

Արարատ Բարսեղեան (5 Փետրուար 1913(1913-02-05), Պաքու, Ռուսական Կայսրութիւն - 8 Նոյեմբեր 1987(1987-11-08), Երեւան, Հայաստանի Խորհրդային Ընկերվարական Հանրապետութիւն, Խորհրդային Ընկերվարական Հանրապետութիւններու Միութիւն[1]), թատերագիր եւ թատերագէտ։ 1937 թուականին եղած է Խորհրդային Հայաստանի Գրողներու միութեան անդամ։

Կեանք եւ գործունէութիւն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Ծնած է Պաքու: Նախնական կրթութիւնը ստացած է Պաքուի թիւ 44 հայկական միջնակարգ դպրոցէն։

1931 թուականէն սկսած է դերեր ստանձնել 1920 թուականին Պաքուի մէջ հիմնուած Հայկական Պետական թատրոնին մէջ: Այնուհետեւ հանդէս եկած է Երեւանի, Էջմիածինի, Աշտարակի եւ այլ շրջաններու մէջ, դերեր ստանձնելով Երեւանի Պատանի հանդիսատեսի, Գաբրիէլ Սունդուկեանի անուան եւ Ամօ Խարազեանի անուան թատրոններուն մէջ:

Իբրեւ թատերագիր[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Բարսեղեան 1934 թուականէն սկսեալ զբաղած է նաեւ թատերագրութեամբ։ Իր առաջին գործը՝ «Կամօ»ն 1937-ին արժանացած է Խորհրդային Հայաստանի լաւագոյն ներկայացումներու մրցանակաբաշխութեան երկրորդ կարգի մրցանակին: Մրցանակի արժանացած են նաեւ անոր՝

  • «Հայ Կինը» (1943),
  • «Սիրոյ Հովիտ» (1955),
  • «Վարդենիկ» (1973) թատրերգութիւնները:

Զանազան հայկական թատերախումբեր ներկայացուցած են Բարսեղեանի ներկայացումները. ինչպէս՝

  • «Քեզ դժուար է մոռանալ»,
  • «Փակ դռներ»,
  • «Ծնունդ»,
  • «Ընդհանուր բաղնիք»,
  • «Ազնիւ սրտերի աշխարհում» եւ այլ ներկայացումներ:

Աշխատութիւններ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Բարսեղեանի թատրերգութիւնները հրատարակուած եւ «Պիեսների ժողովածու» հինգ հատորներէ բաղկացած աշխատութեան մէջ:

Անոր թատրերգութիւններէն շատեր թարգմանուած են ռուսերէնի եւ հրատարակուած «Կոտրուած գարշապարը» («Сломанный каблук») խորագրով[2]:

Ուսումնասիրութիւններ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Բարսեղեան թատրերգութեան կողքին կատարած է նաեւ ուսումնասիրութիւններ, ուսումնասիրելու Լեւոն Երամեանի, Օրի Բունիաթեանի, Յովսէփ Ոսկանեանի, Ալեքսանդր Յովհաննիսեանի եւ Աստղիկ Երամեանի կեանքերը, որոնք իբրեւ առանձին աշխատութիւններ տպագրուած են թատերագիրի կողմէ[3]:

Ծանօթագրութիւններ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

  1. Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, Երեւան, ՀՀՀ, 2005, էջ 218։
  2. Հայկ Խաչատրեան, Գրական տեղեկատու, Եեւան, «Սովետական գրող», էջ 102-103։
  3. «ԱՐԱՐԱՏ ԲԱՐՍԵՂԵԱՆ (1913-1987)»։ www.jamanak.com։ արտագրուած է՝ 2022-03-14 
Այս յօդուածի նախնական տարբերակը կամ անկէ մաս մը վերցուած է Հայկական Սովետական Հանրագիտարանէն, որուն նիւթերը հրատարակուած են` Քրիէյթիվ Քամմընզ Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թոյլատրագրի ներքոյ։  CC BY-SA icon 80x15.png