Օհան Կարօ

Jump to navigation Jump to search
Օհան Կարօ
Ծննդեան անուն արեւմտ.՝ Յովհաննէս Կարապետեան
Ծնած է 1890
Ծննդավայր Վանի Նահանգ (վիլայէթ), Օսմանեան Կայսրութիւն
Մահացած է 27 Ապրիլ 1933(1933-04-27)
Մահուան վայր Փարիզ, Ֆրանսա
Քաղաքացիութիւն Flag of the Ottoman Empire (1844–1922).svg Օսմանեան Կայսրութիւն
Ազգութիւն Հայ
Մասնագիտութիւն գրագէտ, ուսուցիչ
Կուսակցութիւն Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւն

Օհան Կարօ (Յովհաննէս Կարապետեան, 1890, Վանի Նահանգ (վիլայէթ), Օսմանեան Կայսրութիւն - 27 Ապրիլ 1933(1933-04-27), Փարիզ, Ֆրանսա), գրող եւ հանրային գործիչ:

Կենսագրութիւն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Ծնած է Վասպուրական, պատմական «Ռշտունիք»ի «Նոր Գիւղ»ը:

Գիւղին նախակրթարանը աւարտելէ ետք, կը դառնայ բրուտի աշկերտ: Ուսումնատենչ եւ ընդունակ պատանի, զինք կ՛ընդունին «Աղթամար»ի միջնակարգ վարժարանը, որուն ընթացքը բոլորելէ ետք կը նուիրուի ուսուցչութեան: Պատանութենէ մինչեւ երիտասարդութիւն, Օհան Կարօ իր մասնակցութիւնը բերած է հանրային մեր բոլոր ճիգերուն: Սակայն, ամէնէն աւելի ուսուցչութիւնը սիրած ու ապրած է, «խրճիթներէն մինչեւ խորհրդարան» երկարող իր բոլոր պաշտօններուն ու պարտականութեանց մէջ։ Մինչեւ 1915, ուսուցչական պաշտօն կը վարէ «Հայոց Ձոր»ի եւ «Կարկառ»ի մէջ։ Ընդհանուր պատերազմի սկիզբը, կ՛անցնի «Կովկաս» ու մաս կը կազմէ «Քեռի»ի չորրորդ գունդին, իբրեւ կամաւոր, մինչեւ նահանջը: 1916-ին «Վան» կը վերադառնայ կրկին, եւ կը նուիրուի ուսուցչական, կուսակցական եւ հանրային գործունէութեան։ Իր սրտին ու հոգիին մօտիկ եղած են միշտ որբերը, թշուարները, ու իր ժողովուրդը մանաւանդ՝ որուն հանդէպ պաշտամունք ունեցած է միշտ, մանուկի անշահագործութեամբ։ 1920-ի դէպքերէն ետք, Երեւանէն կ՛անցնի Պարսկաստան, ուրկէ Փարիզ: Այստեղ եւս, Օհան Կարօ մաս կը կազմէ, յաջորդաբար, գրական զանազան խմբակցութիւններու, մասնաւորաբար «Նահատակ Գրագէտներու Բարեկամներ» ընկերակցութեան։

Մահաղած է աղիքներու հիւծախտէ, 27 Ապրիլ 1933-ին:

Երկեր[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Օհան Կարոյի արձակներն ու քերթուածները ցրուած են զանազան թերթերու, մասնաւորաբար «Կեանք եւ Արուեստ», «Հանրագիտակ», «Յունահայ» եւ «Տաթեւ» տարեգիրքերուն, ինչպէս նաեւ «Նաւասարդ», «Երկունք» եւ «Ազդարար» պարբերականներուն եւ օրաթերթերուն մէջ։

Լեզուական նախնականութիւն մը կայ իր էջերուն մէջ, որոնք սակայն մանկութեան եւ երիտասարդութեան իր օրերու ապրումները բաբախուն կերպով կը փոխանցեն ընթերցողին, բարքերու եւ ազգագրական ծանօթութիւններու մթերքով մը։ Կեանքի տարբեր պայմաններու եւ միջավայրի մէջ, գրելու իր ընդունակութիւնները հաւանօրէն աւելի զարգանային, ու ինքը եւս բմաշէր այնքա՜ն վաղահասօրէն։ Գրական իր վաստակը աւելի հանրային մարդն է, որ ցայտուն կը դարձնէ. իր հոգին, հայրենական իրականութեան եւ ժողովուրդին հանդէպ զգայուն հոգին, որ իր ներշնչումը առած է «Խրիմեաններ»ու եւ «Սրուանձեանցներ»ու գործէն։

Թարգմանական էջեր ունի՝ քրտական բանաստեղծութիւններէ[1]:

Ծանօթագրութիուններ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

  1. Մինաս Թէօլէօլեան, Դար մը գրականութիւն, հ. Ա (Բ հրատարակութիւն), Հալէպ, 2005։