Ասկլեպիոս

Ուիքիփետիաէն
Jump to navigation Jump to search


Ասկլեպիոս

Ասկլեպիոս (Կաղապար:Լեզու el, Կաղապար:Լեզու la)՝ եղած է յունական դիցաբանութեան հերոս եւ բժշկութեան աստուած: Ասկլեպիոսը կը ներկայացնէ բժշկական արուեստի բուժական գործոնները՝ անոր դուստրերն են Հիգիէյեան (մաքրութեան, մաքրազտման աստուածուհին), Իասոն (հիանդութենէ ետք կազդուրման աստուածուհին), Ակեսոն (բուժման ընթացքի աստուածուհին), Ագլաեան (առոյգ տեսքի աստուածուհին) եւ Պանակէյան (համընդհանուր դեղամիջոցներու աստուածուհին): Ան կը զգյեակապուէր հռովմէական/էտրուսկեան Վեդիովիսի եւ եգիպտական Իմհոթեփին հետ:[1] Ան Ապողոնի զաւակներէն մեկն էր եւ Ապողոնի հետ միասին ունէր «բուժիչ» վերանունը:[2] Ասկլեպիոսի գաւազանը օձերով փաթթուած ձող մըն է, որ մեր օրերուն բժշկութեան խորհրդանիշն է:

Մահը[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Ասկլեպիոսի (Մելոսի) վսեմ, Զեւսանման
պատկերը

Զեւսը սպաննեցաւ Ասկլեպիոսին իր շանթով, քանի որ ան մահէն ետ բերած էր Հիփոլիտոսը եւ ատոր դիմաց ոսկի ստացած էր [3]
Մեկ այլ պատմութիւն կ'ըսէ, որ Ասկլեպիոսը սպաննուեցաւ, քանի որ Հադէսը կարծեցաւ, որ մարդոց մահէն ետ բերելէն ետք պիտի մեռեալներու հոգիներ չմնան անդրաշխարհ գալու: Սա պատճառաւ ան հարցուց իր եղբայր Զեւսը՝ անոր կասեցման համար: Ասիկա բարկացուց Ապողոնը եւ ան սպաննեցաւ Կիկլոպները, որ շանթեր կը շինէին Զեւսին համար:[4] Սա արարքին համար Զեսը կախեց անոր գիշերային երկինքեն վար:[5] եւ հրահանգեցաւ Ապողոնը ծառայել մեկ տարի Թեսալիոյ արքա Ադմետոսին: Տարին անցնելէն ետք Զեւսը ետ բերաւ Ապողոնը Ողիմպոս եւ վերակենդանացուց Կիկլոպները, որ իր համար շանթեր կը շինէին:[6] Ասկլեպիոսի մահէն ետք Զեւսը տեղաւորեց անոր մարմինը աստղերուն միջեւ որպէս Օձակիրի համաստեղութիւն[7]:

Ծանօթագրութիւններ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

  1. Pinch Geraldine (2002-01-01)։ Handbook of Egyptian Mythology (անգլերեն)։ ABC-CLIO։ ISBN 9781576072424 
  2. Mitchell-Boyask, p. 141
  3. Philodemus, On Piety (trans. Campbell, Vol. Greek Lyric IV Stesichorus Frag. 147 and Cinesias Frag. 774) (7th to 6th centuries BC)
  4. Apollodorus, Bibliotheca 3.121 (trans. Aldrich) (Greek mythographer 2nd century AD)
  5. Apollonius Rhodius, Argonautica 4.610ff (trans. Rieu) (Greek epic 3rd century BC)
  6. Hyginus, Fabulae, 49 (trans. Grant) (Roman mythographer 2nd century AD)
  7. Hyginus, Astronomica 2.14 (Latin Mythography 2nd century AD)