Մարի-Թերեզ Ճապրայեան

Jump to navigation Jump to search
Մարի-Թերեզ Ճապրայեան
Ծննդավայր Ալեքսանտրէթի Պէյլան գիւղաքաղաքը
Քաղաքացիութիւն Լիբանան
Ազգութիւն Հայ
Կրօնք Քրիստոնեայ
Երկեր Սկսած է գրել պատանի տարիքին պատմուածքներ եւ քերթուածներ

Մարի-Թերեզ Ճապրայեան(ծն.՝Ալեքսանտրէթի Պէյլան գիւղաքաղաքը), հայ բանաստեղծուհի

Կենսագրութիւն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Ծնած է Ալեքսանտրէթի Պէյլան գիւղաքաղաքը։ Կը պատկանի նահապետական բազմանդամ ընտանիքի մը։ Երկրին հայութեան հետ կը գաղթեն Լիբանան, Տիւրոսի աննշան գիւղ մը, Պաս, ուր կ՛անցընէ մանկութեանը թշուառ տարիները։

Գիւղին Անարատ Յղութիւն վարժարանը 7 տարի յաճախելէ ետք կը ղրկուի Հռոմ, բարձրագոյն ուսում ստանալու համար։ Ութը տարի ետք կը վերադառնայ Լիբանան, ու Պէյրութի Հռիփսիմեանց եւ Մեսրոպեան վարժարաններուն մէջ լեզու եւ գրականութիւն կը դասաւանդէ։

Պէյրութի Սէն ժոզէֆ համալսարանի Հայագիտութեան դասընթացքներուն հետեւած է Հայր Մսրլեանի օրով։ Ապա ղրկուած է Փարիզ, Սեվր, մանկավարժական դասընթացքներուն հետեւելու։

Ամուսնացած է Նիւ Եորբի մէջ, Յովհաննէս Ոսկերիչեանի հետ։ Բախտաւորուած են եբկու զաւակներով, անոնցմէ Արմէն-Քրիստափոր՝ 1993 Մայիսին վկայուած է իբրեւ բժիշկ։ Իսկ իրենց դուստրը՝ Արփի-Աննա կը հետեւի համաշխարհային օրէնսգիտութեան։

Ուսում[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Մարի-Թէրէզ սկսած է գրել պատանի տարիքին։ Իր բանաստեղծութիւններու երեք տետրակները հրոյ ճարակ դարձած են, Պէյրութի իբենց տան հետ։

Գործեր[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

15 տարի լռելէ ետբ վերսկսած է գրել պատմուածքներ եւ քերթուածներ։ Ներկայիս հրատարակութեան համար պատրաստ ունի քերթուածներու երկու տետրակ եւ վէպ մը. Քոյր Կատարինէի Խոստովանութիւնները։ Հրատարակած է պատմուածքներու հատոր մը՝ Արմատներ (Նիւ Եորք, 1988), իր եւ ամուսինին «Ոսկետառ» հրատարակչատան կողմէ։ Կողքի գծագրութիւնը կատարած է նոյնինքն հեղինակը։ Թէրէզ Ոսկերիչեան կու տայ իրական կեանքէ պատկերներ. շահեկան են, Ամերիկեան խառնարանին մէջ հասակ նետած մարգոց ազնիւ եւ յոռի կողմերը նկարագրող էջերը, ուր հեղինակը լաւատեսութեամբ կը մեկնաբանէ մարդոց հոգեբանութիւնը[1]:

Աղբիւրներ[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

  1. Սփիւռքահայ արդի գրականութիւն (խմբ. խմբագրող և համադրող՝ Սեդա Ծաղիկեան-Տէմիրճեան), Միշիկըն, «Ռօյըլ Օք», 1994, էջ 120 — 536 (հատոր Ա), 780 (հատոր Բ) էջ։