Պենիամին Նեթանիահու
Պենիամին Նեթանիահու (եբր.՝ בנימין נתניהו
պէնեամին նէթանեահու ծն.21 Հոկտեմբեր 1949, Թել Աւիւ) Իսրայէլի վարչապետ: Իսրայէլի մէջ իշխող Լիքուտ կուսակցութեան ղեկավարն է։
Ստանձնած է բազմաթիւ նախարարական պաշտօններ՝
Մարզանքի, Մշակոյթի, Գիտութեան Նախարար (1996-1997)
Քաղաքաշինութեան նախարար (1996-1999)
Արտաքին Գործոց Նախարար (2002-2003)
Ելեւմուտքի Նախարար (2003-2005)
Կապի Նախարար (2014-մինչեւ օրս)
Սփիւռքի Նախարար (2013-մինչեւ օրս)
Կենսագրութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Վաղ Մանկութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Պենիամին Նեթանիահուն ծնած է 1949-ին Իսրայէլի մայրաքաղաք Թել Աւիւի մէջ պատմութեան փրոֆէսոր Բենզիոն Նեթանիահուի ընտանիքին մէջ։ Մանկութիւնը անցուցած է Երուսաղէմի մէջ։ Դպրոցը աւարտած է ԱՄՆ-ի մէջ, ուր տեղափոխուած էր իր ընտանիքը։ Վերադարձած է Իսրայէլ 1967-ին։
Զինուորական Ծառայութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Զինուորական Ծառայութեան ընթացքին Պենիամին Նեթանիահուն, մասնակցած է տարբեր յատուկ գործողութիւններու, ինչպէս ահաբեկիչներու կողմէ մարդատար օդանաւի առեւանգուած ուղեւորներու ազատ արձակման գործողութեան։ 1972-ին իր մտարուեստութեամբ ան արժանացած է բազմաթիւ շքանշաններու, նաեւ եղած է յատուկ ուժերու խումբի հրամանատար։ 1973-ին Պենիամին մասնակցած է արաբ-իսրայէլեան պատերազմին, ուր ստացած է մայորի կոչում։
Կրթութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Պենիամին Նեթանիահուն ունի ճարտարապետութեան պասակաւոր վկայական, եւ կառավարման մագիստրոսի վկայական։ Ան անոնց արժանացած է Մասաչուսէթսի արհեստի հիմնարկին մէջ։ Աւելի ուշ Հարվարտի Համալսարանին մէջ Պենիամին սկսած է ուսումնասիրել քաղաքականութիւնը։
Աշխատանքային Գործունէութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]1976-1982 թուականներուն Նեթանիահու աշխատած է մասնաւոր առեւտրական համակարգի մէջ։ Սկիզբը ան «Պոսթընի Խորհրդատուական Խումբ»-ի միջազգային հարցերով խորհրդատուներու անդամ էր։ Աւելի ուշ ան դարձաւ Իսրայէլեամ «Ռիմ Արդիւնաբերութեան» տնօրէններու խորհուրդի անդամ։
1979 եւ 1984 թուականներիուն Նեթանիահույի նախաձեռնութեամբ կազմակեպուած է երկու միջազգային համագումարներ ընդդէմ ահաբեկչութիւններու։
Քաղաքական Գործունէութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]1982-ին Պենիամին Նեթանիահուն նշանակուած է ԱՄՆ-ի մէջ Իսրայէլի դեսպանատան քաղաքական բաժինի պետ։ 1982-ին Պենիամին Նեթանիահուն դարձած է ԱՄՆ-ի մէջ Իսրայէլի փոխդեսպան։ Այնուհետեւ 1984-էն մինչեւ 1988 եղած է ԱՄՆ-ի մէջ Իսրայէլի դեսպան։ Իսրայէլ վերդառնալէ ետք 1988-ին Նեթանիահու ընտրուած է Քնեսեթի (Իսրայէլի Ազգային Ժողով) պատգամաւոր՝ Լիքուտ կուսակցութենէն։ Ապա դարձած է Իսրայէլի արտաքին գործոց նախարարի տեղակալ։ 1993-ին Պենիամին Նեթանիահու ընտրուած է Լիքուտ կուսակցութեան ղեկավար եւ գլխաւորած Քնեսեթի ընդդիմութիւնը։

Վարչապետ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]1996-ի Մայիսին Իսրայէլի մէջ տեղի ունեցան խորհրդարանական ընտրութիւններ, ուր Լիքուտ կուսակցութիւնը յաղթեց եւ կուսակցութեան ղեկավար Պենիամին Նեթանիահու դարձաւ Իսրայէլի վարչապետ։ Վարչապետութեան ընթացքին Նեթանիահու աշխուժօրէն պայքարած է ահաբեկչութիւններու դէմ։ Պենիամին Նեթանիահուի վարչապետութեան երրորդ տարուան ընթացքին նուազեցաւ ահաբեկչութիւններու թիւը Իսրայէլի մէջ։ Տնտեսական մարզին Նեթանիահու որդեգրած է ազատականացման քաղաքականութիւնը։ Իր վարչապետութեան օրերուն նուազած է նաեւ մթերքի պակասը։ Վարչեպտութեան օրերուն օտարերկրեայ ներդրումները զգալիօրէն աճած են հասնելով քանի մը միլիառ տոլարի։ 1999-ին Պենիամին Նեթանիահու հեռացաւ քաղաքականութենէն։
Վերադարձ Քաղաքականութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]2002-ին կրկին վերադարձաւ քաղաքականութիւն։ Սկիզբը ան նշանակուեցաւ արտաքին գործոց նախարար, իսկ 2003-ին նշանակուեցաւ ելեւմուտքի նախարար։ Պենիամին Նեթանիահու նպաստեց տնտեսութեան ուժաբանական զարգացման՝ խրախուսելով մասնաւոր ընկերութիւններուն։ 2000-2001 թուականներուն նուազեցաւ տնտեսութեան մակարդակը, սակայն անիկա վերականգնուեցաւ 2003-ին եւ կայունացաւ 2004-ին։ 2005-էն տնտեսական մակարդակը շարունակուեցաւ բարձրանալ՝ միջինը 5% -ով։ Գործազրկութեան մակարդակը 2003-ին նուազեցաւ 11% -ով, իսկ 2005-ին՝ 9%-ով։ Այդ ամէնուն շնորհիւ հարիւր հազարաւոր իսրայէլցիներ գտան աշխատանք։ 2009-ին Պենիամին Նեթանիահու կրկին դարձաւ Իսրայէլի վարչապետ եւ այժմ կը գտնուի այդ պաշտօնին վրայ։
Հեղինակած Գիրքեր[10]
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]- —, խմբ. (1981)։ «Միջազգային Ահաբեկչութիւն. Մարտահրաւէր Եւ Արձագանգ» (International Terrorism: Challenge and Response)։ Transaction Publishers. ISBN 978-0-87855-894-0.
- — (1987)։ «Ահաբեկչութիւն. Ինչպէս Կրնայ Արեւմուտքը Յաղթել» (Terrorism: How the West Can Win)։ Avon. ISBN 978-0-380-70321-0.
- — (1995)։ «Պայքար Ահաբեկչութեան Դէմ. Ինչպէս Կրնան Ժողովրդավարութիւնները Պարտութեան Մատնել Ներքին Եւ Միջազգային Ահաբեկչութիւնը» (Fighting Terrorism: How Democracies Can Defeat Domestic and International Terrorism)։ Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-374-15492-9.
- — (1999) [1993]։ «Կայուն Խաղաղութիւն. Իսրայէլը Եւ Իր Տեղը Ազգերու Միջեւ» (A Durable Peace: Israel and Its Place Among the Nations)։ Grand Central Publishing. ISBN 978-0-446-52306-6.
- — (2022)։ «Պիպի. Իմ Պատմութիւնս» (Bibi: My Story)։ Simon and Schuster. ISBN 978-1-6680-0844-7.
Աղբիւրներ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]- ↑ מאחורי אשת הצללים: סיפור חייה של אם ראש הממשלה
- ↑ https://www.commondreams.org/news/netanyahu-gaza-war
- ↑ חה"כ בנימין נתניהו — Քնեսեթ.
- ↑ כל ממשלות ישראל — הכנסת.
- 1 2 כל ממשלות ישראל — הכנסת.
- ↑ חה"כ בנימין נתניהו — Քնեսեթ.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 http://main.knesset.gov.il/mk/Pages/MKPositions.aspx?MKID=90 — Քնեսեթ.
- ↑ Thirty-Seventh Government
- ↑ Geni — 2006.
- ↑ (անգլերեն) Benjamin Netanyahu, 2025-11-22, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Benjamin_Netanyahu&oldid=1323558736, վերցված է 2025-11-29