Նիկողոս Էսմէրեան

Jump to navigation Jump to search

Տոքթ. Նիկողոս Էսմէրեան (1860, Սկիւատար - 3 Դեկտեմբեր 1910), հայ ակնաբոյժ։

Կենսագրութիւն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Էսմէրեան կանուխէն կորսնցնելով ծնողքը ինքնօգնութեամբ ու աննկուն աշխատութեամբ հետզհետէ յառաջացած է։ Իր նախնական կրթութիւնը ստանալէ վերջ Բ. Դռան մէջ երկրորդական պաշտօնի մը կը մտնէ, բայց այդ պաշտօնական սեղմ կեանքը չկրնալով յագուրդ տալ իր մտքի թռիչքին, ասդին անդին կ՛իյնայ ասպարէզը փոխելու համար։

Իր ընտանեկան բարեկամին նշան էֆ. Ղուկասեանի խորհրդով, որ հայ բժիշկներուն եւ քիմիաբաններու մեծագոյն մասին առաջնորդը եղած է, կը մտնէ կայս բժշկական վարժարանը, եւ յաջողութեանբ իր ընթացքը աւարտելէ վերջ կը մեկնի Փարիզ։ Հոն բախտը իր առջեւ կը հանէ մարդասէր եւ համակրելի վարպետ մը՝ Տոքթ. վէքէր, Փարիզի ամէնէն նշանաւոր ակնաբոյժը, որուն հրամանին եւ թեւարկութեան ներքեւ ութը տարի անընդհատ կը կիրարէ բժշկութեան ամենափափուկ ճիւղը, ակնաբուժութիւն։ Ֆրանսացի վարպետը այնչափ կը համակրի երիտասարդ հայուն, որ անոր անձին վրայ տեսնելով իր իսկական յաջորդը, արհեստին ոեւէ գաղտնիքը չի խնայեր անկէ եւ իր իսկ ներկայութեանը ամենակնճռոտ գործողութիւններ կատարել կու տայ էսմէրեանին։

Գործունէութիւն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Պոլիս վերադառնալը եւ հանրածանօթ դառնալը գրեթէ 6 ամիս չտեւեց եւ արդէն էսմէրեան օրուան մարդ էր բժշկական աշխարհին մէջ։ Իր յաջողութիւնները չսահմանաբակուեցան միայն Թուրքիոյ մէջ, որուն բոլոր կողմերէն յուսահատ հիւանդներ կու գային իրեն, այլ քանիցս մասնաւորապէս հեռագրով հրաւիրուեցաւ Եգիպտոս բարձրաստիճան հիւանդներու համար։

Վարպետին եւ աշակերտին յարաբերութիւնները այնքան մտերմական էին, որ Տոքթ. էսմէրեան Պոլիս հաստատուելէ եւ նախանձելի դիրք մը գրաւելէ ետքն ալ ամէն տարի ամրան եղանակին անպատճառ Փարիզ կ՝ երթար, որովհետեւ Տոքթ. վէքէր օդափոխութեան երթալուն առթիւ մի միայն էսմէրեանին կրնար վստահիլ իր բոլոր հիւանդները, որոնց մեծագոյն մասը ազնուապետական դժուարահաճ ընտանիքներէ կը կազմուէին։

Պոլիս հաստատուելէն վերջ ամուսնացաւ գառնիկ էֆ. Յակոբեանի աղջկան հետ, որ Տոքթորին արժանաւոր ընկերուհին եղաւ։ Տոքթ. էսմէրեանի մասնագիտութիւնը դարագլուխ մը բացաւ Պոլսոյ միջազգային բժչկութեան մէջ եւ հայերէն աւելի շուտ օտարներն էին, որ փութացին օգտուիլ եւ հրապարակել հայ հանճարը։

Էսմէրեան կը մահանայ 3 Դեկտեմբեր 1910-ին. Գատը գիւղի մէջ եւ կը թաղուի տեղւոյն գերեզմանատունը։ Իր բարեսէր եւ ազնիւ բնաւորութիւնը սիրելի ըրած էին զինքը եւ ազքատները երախտագէտ էին իրեն, որովհետեւ անխտիր կը դարմանէր բոլոր հիւադները եւ շատ անգամ անկարողներուն ալ նոյն իսկ դեղ կու տար ձրիաբար։

Աղբիւր[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

  • Յիշատակարան, Վ. Գ. Զարդարեան, Ա. հատոր, Կ. Պոլիս 1910, էջ 309: