Էտուարտ Շեւարտնաձէ
| Լեւոն Տապաղեան վրաց.՝ ედუარდ ამბროსის ძე შევარდნაძე | |
|---|---|
 | |
| Ծննդեան անուն | վրաց.՝ ედუარდ შევარდნაძე և ռուս.՝ Эдуард Амвросиевич Шеварднадзе |
| Ծնած է | 25 Յունուար 1928 |
| Ծննդավայր | Թելաւի շրջան, Վրացական ԽԸՀ |
| Մահացած է | 7 Յուլիս 2014 |
| Մահուան վայր | Թիֆլիս, Վրաստան[1] |
| Քաղաքացիութիւն | |
| Մայրենի լեզու | Վրացերէն |
| Կրօնք | Քրիստոնեայ |
| Ուսումնավայր | Աքաքի Ծերեթելիի Անուան Պետական Համալսարան |
| Մասնագիտութիւն | քաղաքական գործիչ և դիւանագէտ |
| Վարած պաշտօններ | Վրաստանի նախագահ?, Minister of Foreign Affairs of USSR?, Minister of Foreign Affairs of USSR?, ԽՍՀՄ գերագոյն խորհուրդի պատգամաւոր, Candidate member of the Politburo of the CPSU Central Committee?, Վրացական Կոմկուսի առաջին քարտուղար? և Member of the Politburo of the CPSU Central Committee? |
| Անդամութիւն | ԽՄԿԿ Կենտրոնական կոմիտե? և ԽՄԿԿ կենտկոմի քաղբյուրո? |
| Կուսակցութիւն | Վրաստանի քաղաքացիների միություն? և Խորհրդային Միութեան համայնավարական Կուսակցութիւն |
| Ամուսին | Նանուլի Շևարդնաձե? |
Ստորագրութիւն | |
Էտուարտ Շեւարտնաձէ․ (վրաց.՝ ედუარდ ამბროსის ძე შევარდნაძე, ռուս.՝ Эдуард Амвросиевич Шеварднадзе, 25 Յունուար 1928, Լանչխութի շրջան, Վրացական ԽԸՀ - 7 Յուլիս 2014, Թիֆլիսի, Վրաստան), խորհրդային կուսակցական եւ պետական գործիչ, յետագային՝ վրացական պետական գործիչ, Վրաստանի 2-րդ նախագահը:
Կենսագրութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Լանչխութի շրջանի Մամաթ գիւղը ծնած է 25 Յունուար 1928-ին մանկավարժի ընտանիքին մէջ: Խորհրդային միութեան բարձրագոյն պաշտօնավարումներէն յետոյ Վրաստան վերադարձած է Կամսախուրտիայի իշխանափոխութենէն ետք որպէս խորհրդարանի նախագահ: Սակայն ան լուրջ տնտեսական խնդիրներու եւ Աբխազիոյ մէջ ռազմական գործողութիւններու հանդիպած է: Վրաստանի նախագահ կարգուելով չէ կրցած հասնիլ Աբխազիոյ եւ Հարաւային Ովսիոյ վերադարձին երկրին քաղաքա-տնտեսական խնդիրներու լուծման: 2003 թուականի աշնանը ստիպուած է հրաժարական տալու Վարդերու յեղափոխութեան ատենը:
Պատուոյ Կոչումներ[2]
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Ազգային Պատիւներ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Սովետական Միութիւն
- 1981 – Սոցիալիստական Աշխատանքի Հերոս
- 1981 – Հինգ Լենինի Շքանշան
- 1985 – Հոկտեմբերեան Յեղափոխութեան Շքանշան
- 1985 – 1-ին դասի Հայրենական Մեծ Պատերազմի Շքանշան
- 1985 – Աշխատանքային Կարմիր Դրօշի Շքանշան
Վրաստան
- Թիֆլիս: 1985 – Թիֆլիսի Պատուոյ Քաղաքացի
- Վրաց Ուղղափառ Եկեղեցի: 2003 – Սուրբ Գէորգի Ոսկի Շքանշան
Օտարերկրեայ Պատիւներ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]- 1999 – Գերմանիա: Գերմանիոյ Դաշնային Հանրապետութեան Արժանիքի Շքանշան
- 1999 – Ուքրանիա: 1-ին դասի Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի Շքանշան՝ Ուքրանիոյ եւ Վրաստանի միջեւ համագործակցութեան զարգացման, ինչպէս նաեւ ուքրանիական եւ վրաց ժողովուրդներու բարեկամութեան ամրապնդման մէջ ակնառու նպաստի համար։
- 1999 – Թուրքիա: Թուրքիոյ Հանրապետութեան Պետական Շքանշանի Առաջին Դաս
- 1999 – Միջազգային Օլիմպիական Կոմիտէ (IOC): Ոսկի Օլիմպիական Շքանշան՝ համաշխարհային մարզական եւ Օլիմպիական ոլորտի զարգացման մէջ մեծագոյն վաստակի համար։
- 1999 – Յունաստան: Փրկչի Շքանշանի Մեծ Խաչ
- 2000 – Միացեալ Թագաւորութիւն (UK): Սուրբ Միքայէլի եւ Սուրբ Գէորգիի Շքանշանի Ասպետական Մեծ Խաչ
- 2000 – Ատրպէյճան: Իսթիքլալի Շքանշան՝ Ատրպէյճան-Վրաստան յարաբերութիւններու զարգացման եւ պետութիւններու միջեւ ռազմավարական համագործակցութեան մէջ իր նպաստներուն համար։
- 2000 – Պաղեստին: Բեթղեհէմ 2000-ի Աստղի Մետալ
- 2000 – Հայաստան: Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի Շքանշան
- 2003 – Ուզբեքիստան: Ակնառու Արժանիքի Շքանշան
Պատուոյ Դոկտորական Կոչումներ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]- 1991 – Հարվըրտ Համալսարան
- 1991 – Պոսթընի Համալսարան
- 1991 – Բրաուն Համալսարան
- 1991 (Մարտ 14) – Թրիեսթի Համալսարան (Իտալիա)
- 1991 – Էմորի Համալսարան
- 1997 – Պաքուի Պետական Համալսարան (Ատրպէյճան)
- 1998 – Թիֆլիսի Պետական Համալսարան (Վրաստան)
- 1999 – Ենայի Համալսարան (Գերմանիա)
Ծանօթագրութիւններ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]- ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118996959 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
- ↑ (անգլերեն) Eduard Shevardnadze, 2025-11-13, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Eduard_Shevardnadze&oldid=1321877636, վերցված է 2025-11-23