Ապաթարց

Ուիքիփետիաէն
Jump to navigation Jump to search


Կաղապար:Կէտադրական նշաններ Ապաթարց, հայերէնի կէտադրական բացայայտութեան նշաններէն մէկը։

Ապաթարցը կը գործածուի՝

  • Արեւմտահայ գրական լեզուի մէջ, կը դրուի բառի զեղչուած ձայնաւորի փոխարէն, յատկապէս կը, մը մասնիկներու ը-ի սղման ատեն։
  • Արեւմտեան դ, Օ եւ նման նախամասնիկներով կազմեւուած յատուկ անուններու մէջ, որոնք համապատասխան լեզուին մէջ ապաթարցով են։

Օրինակ՝ Ժաննա տ’Արք։

Ժխտական խոնարհման կազմութեան ատեն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

Օժանդակ բային եզակի երրորդ դէմքին է-ն կը փոխուի ի-ի (չի խաղար)։ Այս ի-ն ձայնաւորով սկսող բայերէն առաջ կը զեղչուի, եւ տեղը ապաթարց (’) կը գրուի: Օրինակ՝ չի երթար → չ’երթար, չի երգեր → չ’երգեր

Բացառութիւն կը կազմեն ունիմ եւ կամ բայերը, որոնց սահմ. եղ. ներկայ եւ անցեալ անկատար ժամանակներուն ժխտական ձեւերը կը կազմուին չ մասնիկի կցումով եւ առանց ապաթարցի։ Այսպէս՝ չունիմ, չունէի. չկամ, չկայի։

Գրականութիւն[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]

  • Սերգէյ Աբրահամեան, «Հայերենի կետադրութիւն», ուսումնական ձեռնարկ, 2002 թ.