Քերականութիւն
Լեզուաբանութեան մէջ Քերականութիւնը, լեզուի ուղիղ եւ կանոնաւոր գործածութեան (խօսելու ու գրելու) կանոններու ամբողջութիւնն է, ինչպէս նաեւ այն գիտութիւնը, որ կ'ուսումնասիրէ եւ կը բացատրէ զանոնք։
Սահմանում
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Տարբեր քերականագէտներ տարբեր սահմանումներ տուած են Քերականութեան, անոնցմէ են․
Հ. Արսէն Այտընեան՝ «Արուեստ մըն է, որ կը սորվեցնէ լեզու մը նախ ուղիղ հասկընալ, ապա անսխալ խօսիլ կամ գրել»։[1]
Աղբիւրներ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]- Ստեփան Մալխասեանց, Հայերէն բացատրական բառարան. Երեւան: Հայկական ՍՍՌ Պետական Հրատարակչութիւն (1944), էջ 2332։
Ծանօթագրութիւններ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]- ↑ Չոլաքեան, Յ., և Ա. Ֆիշենքճեան։ Գրական արեւմտահայերէնի ուսումնասիրման պատմութիւն։ Երեւան: ՀՀ ԳԱԱ Հ. Աճառեանի անվան լեզվի ինստիտուտ, 2016։