Վարանդ (գրող)
| Վարանդ | |
|---|---|
 | |
| Ծնած է | 10 Մարտ 1954[1] (71 տարեկան) |
| Ծննդավայր | Թեհրան, Իրան |
| Քաղաքացիութիւն |
 Հայաստան |
| Մասնագիտութիւն | լեզուաբան, բանաստեղծ և թարգմանիչ |
Վարանդ (Սուքիաս Քիւրքջեան, 10 Մարտ 1954[1], Թեհրան, Իրան), բանաստեղծ, լեզուաբան եւ թարգմանիչ։
Կենսագրութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Ծնած է Թեհրան, արեւմտահայ եւ ռուսահայ ծնողներէ։ Ուսանած է տեղւոյն Քուշէշ Դաւթեան տարրական եւ միջնակարգ դպրոցներուն մէջ, աւարտելով գրական ճիւղը։ Ապա հետեւած է Թեհրանի պետական համալսարանի Պարսից գրականութեան ճիւղին։ Երկար տարիներ մասնաւոր դասեր առած է լեզուի եւ նկարչութեան։
Մասնագիտութեամբ գրող-բանաստեղծ է. կը զբաղի ընթերցանութեամբ եւ երբեմն ալ կերպարուեստով։
Ամուսնացած է եւ բախտաւորուած՝ մանչ զաւակով մը։
Գործեր
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Անդամ է Իրանահայ գրողներու միութեան վարչութեան՝ փոխ-նախագահի պաշտօնով, եւ կ՚աշխատի «Արմէն» թատերախումբի վարչական կազմին հետ, որպէս թարգմանիչ եւ խորհրդատու։
Ուսուցչութեան պաշտօն կը վարէ հայկական վարժարաններու մէջ։ Պատասխանատուն է «Ս. Ներսէս Շնորհալի» գրական հիմնարկի կեդրոնական գրասենեակին։
1980-ին հիմնած է «Գեղարդ» Երիտ. հրատարակութիւնը։
Աշխատակցած է «Ալիք», «Բագին», «Նաւասարդ» եւ այլ հանդէսներու։
1987-ին շահած է Ա. Ներսէս Շնորհալի գրական առաջին մրցանակը. 1990-ին՝ հայ ժողովուրդի վերջին 100-ամեայ զինեալ պայքարին նուիրուած բանաստեղծութեան առաջին մրցանակը. իսկ 1991-ին իրեն շնորհուած է Հայաստանի գրողներու Միութեան Վահան Թէքէեանի անուան առաջին մրցանակը, իր Բօհէմական Օրագիր (1988) եւ Մեղքի Վարդեր (1989) բանաստեղծութեանց ժողովածոներուն համար։
Հրատարակած է բանաստեղծութեան այլ հատորներ.
Արեւի Ծամբով (1972), Արշաւանք (1973), Հոլովոյթ Պէյրութ, (1975), Կանաչ Արփալոյս (1977), Հողմ Հրոց (1978), Արեւաքար (1978) ռուսերէնի թարգմանուած 1989-ին Ա. Ներսիսեանի կողմէ, Առիւծասպանն Ու Արքան (Շիրխորն Ու Շահը, 1979), Սուր Եւ Ստուեր (1982), Սիդհարտա, որ ազատ փոխառութիւն-վերարտադրութիւնն է Ռ. Թակորի «Կիդանժալի»ին (1980) եւ Անդենական Շշունջներ, պարսկերէնի թարգմանուած (1989):
Իր բանաստեղծութիւններուն վրայ ձայնագրուած են 50-է աւելի երգեր։
Վարանդի բանաստեղծութիւնը կը բխի քնարաշունչ անձնականութենէ մը, եւ կը ձգտի դէպի մարդկայնականը։ Վրիժառու, հզօր հայու բարձունքէն կը սլանայ դէպի համամարդկայինը[2]:
Գեղեցիկ է իր ոճը ու առինքնող։