Վահան Եարճանեան
Վահան Եարճանեան (1878, Ակն - Ֆրանսա) հայ բանաստեղծ է, հայ գրականութեան մեծ դէմքերէն Սիամանթոյի եղբայրը:[1][2]
Կեանքագրութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Վահան Եարճանեան ծնած է Ակնի մէջ, 1878 թուականին: Անոր մասին մանրամասն տեղեկութիւններ սակաւ են պահպանուած: Մեծ Եղեռնէն ետք Վահան մեկնած է Ֆրանսա, ուր եւս մահացած է:[1]
Գրական գործունէութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Թէպէտ շատերուն համար ծանօթ չէ Վահան Եարճանեանը՝ անոր մասին բաւական տեղեկութիւններ չըллալուն պատճառով, ան եւս նշանակալի բանաստեղծ եղած է: Իր գրիչին կը պատկանին շարք մը բանաստեղծութիւններ, որոնք լոյս տեսած են Պարսամեան եղբայրներու հրատարակած ու խմբագրած «Շանթ» ամսագրին մէջ: «Շանթ»ի խմբագրութիւնը Վահան Եարճանեանի առաջին բանաստեղծութիւնը հրապարակելուն առիթով հետեւեալ բնութագիրը տուած է:[1]
Սիամանթոն է որ կը դիւցազներգէ…: Անոր վժացող արիւնը, անոր ըմբոստ Հոգին է որ առհաւօրէն կ՚եռայ, կը փրփրի նաեւ կրտսեր եղբօրը մէջ: Սիամանթոյի ուրուականը կարծես կ՚անցնի, տեսիլքի մը պէս, այս զարհուրանքի մրրկավազ փոթորիկներուն մէջէն, ուր գիշերուան դէմ ծառացած, արիւնաներկ արշալոյսի առաջին լոյսին կը սպասէ, նոր կեանքին երջանկութիւնը սաղմոսերգելու համար:
Կարեւորութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Թէպէտ Վահան Եարճանեանի մասին մանրամասն գիտելիքներ սահմանափակ են, անոր գոյութիւնը եւ գրական գործունէութիւնը կարեւոր վկայութիւն են կազմեր այն ժամանակաշրջանի հայ գրականութեան համար, երբ բազմաթիւ տաղանդաւոր գրողներ աշխատած են իրենց ժողովուրդի ցաւերն ու յոյսերը արտայայտելու:[1]