Լեւոն Միրիջանեան
| Լեւոն Միրիջանեան | |
|---|---|
 | |
| Ծնած է | 22 Յունուար 1933[1] |
| Ծննդավայր | Երեւան, Անդրկովկասի ԽՖՍՀ, Խորհրդային Միութիւն |
| Մահացած է | 16 Նոյեմբեր 2004[2] (71 տարեկանին) |
| Մահուան վայր | Երեւան, Հայաստան |
| Քաղաքացիութիւն |
 Խորհրդային Միութիւն և  Հայաստան |
| Ազգութիւն | Հայ[3] |
| Ուսումնավայր | Երեւանի պետական համալսարանի հայ բանասիրութեան բաժանմունք[3] և Հ.Հ. ԳԱԱ Գրականութեան համալսարան |
| Մասնագիտութիւն | բանաստեղծ, գրականագէտ և թարգմանիչ |
| Աշխատավայր | Պիոներ կանչ?[3], Գրական թերթ[3], Հ.Հ. ԳԱԱ Գրականութեան համալսարան[3] և «Հայաստան» Հրատարակչութիւն[3] |
| Անդամութիւն | Խորհրդային Հայաստանի Գրողներու Միութիւն |
| Կուսակցութիւն | Խորհրդային Միութեան համայնավարական Կուսակցութիւն[3] |
Լեւոն Միրիջանեան (22 Յունուար 1933[1], Երեւան, Անդրկովկասի ԽՖՍՀ, Խորհրդային Միութիւն - 16 Նոյեմբեր 2004[2], Երեւան, Հայաստան), հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ, գրականագէտ, մշակութային գործիչ։
Կենսագրական գիծեր
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Ծնած է Երեւան։ 1950-ին աւարտած է Երեւանի Խաչատուր Աբովեանի անուան միջնակարգ դպրոցը, 1955-ին՝ Երեւանի պետական համալսարանի հայոց լեզուի ու գրականութեան ճիւղը, իսկ 1962-ին՝ Հայաստանի Գիտութիւններու Ակադեմիայի Մանուկ Աբեղեանի անուան գրականութեան հիմնարկի հայցորդի բաժինը՝ բնագրագիտութեան գծով։
Ուսման զուգընթաց աշխատած է «Պիոներ կանչ» (1949-1953), «Գրական թերթ» (1953-1957) եւ «Երեւան» (1957-1959) խմբագրութիւններուն մէջ։
1962-1967 թուականներուն գրականութեան հիմնարկի գիտական քարտուղարը եղած է, իսկ 1967-1975ին՝ «Հայաստան» հրատարակչատան գեղարուեստական գրականութեան խմբագրութեան վարիչը։
1975-1989ին Հայաստանի Գրքասէրներու Ընկերութեան առաջին փոխնախագահի, իսկ 1989-ին՝ «Հայ դպրութիւն» ընկերութեան նախագահի պաշտօնը վարած է։
1991-1996ին դարձած է «Վասպուրական» հայրենակցական միութեան նախագահ, իսկ 1996-ին հիմնած է ցեղասպանութեան վերապրողներու միութիւն մը։ «Հայաստան-Ուքրանիա» ընկերութեան նախագահն էր եւ աշխոյժ գործունէութիւն ունեցած է հայ-ուքրանական գրական կապերու զարգացման համար։
Երեւանի մէջ միջնակարգ դպրոց մը իր անունով կոչուած է[4]։
Հրատարակութիւններ
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Միրիջանեան հրատարակած է աւելի քան տասնեակ մը բանաստեղծական հատորներ, որոնցմէ մէկ քանին նուիրուած են իր հայրենի Վանին, ինչպէս «Ծովի կարօտ» (1965) եւ «Դէպի ծով» (1971)։
Ամենէն յայտնի գործը «Երգի հովիւը» վիպերգն է, որ 1969-ին, Կոմիտաս Վարդապետի ծննդեան 100ամեակին առթիւ, Պէյրութի Թէքէեան Մշակութային Միութեան կազմակերպած գրական մրցոյթին արժանացած է առաջին մրցանակին։ 1974-ին լոյս տեսած է արաբերէն, իսկ 1983-ին՝ անգլերէն։
Հեղինակած է բանասիրական աշխատութիւններ, ինչպէս «Հայ բանաստեղծութեան ակունքները» (գիրք Ա., 1977), «Պատմութեան եւ առասպելի սահմանները» (1986) եւ ուրիշներ։
Դասական ուղղագրութեան կողմնակից եղած է, ու այդ նիւթով հրատարակած է «Մէկ ազգ՝ մէկ ուղղագրութիւն» (2002) գրքոյկը եւ «Մեր Մեծասքանչը» (2003) գործը։
Շարք մը հատորներ լոյս տեսած են յետմահու[4]։