Բէլ
| Բէլ | |
|---|---|
 | |
| Տեսակ | աստված? |
| Սեռ | արական |
| Ամուսին | Bêlit? |
| Baal Ուիքիպահեստին մէջ | |
Բէլ (Բէլոս, Բահաղ), բաբելոնեան գերագոյն աստուած, Բաբելոն քաղաքի հովանին։ Սեմական ցեղերը նախապէս Բէլ անուանած են ամէն կուռքի, իւրաքանչիւր ցեղ ունեցած է իր Բէլը։ Բնակութիւն հաստատելով Միջագետքի մէջ եւ ընդունելով շումերական հնագոյն դիցարանը՝ սեմական ցեղերն ու ժողովուրդները Շումերու գլխաւոր աստուած՝ Էնլիլին անուանած են Բէլ։ Բէլը նոյնացուած է նաեւ Մարդուկ աստուծոյ հետ եւ անոր յիշատակը տօնած են Նոր տարուայ սկիզբը, Բաբելոն քաղաքի գլխաւոր տաճարին մէջ։ Բէլի ոսկիէ կիսանդրին տեղադրուած է «Բաբելոնի աշտարակի 7-րդ յարկին վրայ կառուցուած «կապոյտ տաճարին մէջ»։
Բէլը նոյնացուած է Սադուրն մոլորակին հետ։
Աստուածաշունչին մէջ Բէլը յիշատակուած է Քամեան Քուշի որդի Նեպրովթ անունով, որպէս քաջ եւ հսկայ որսորդ, որ հռչակուելով Բաբելոնի առաջին թագաւոր, ընդարձակած է տիրակալութիւնը։ Կ'ենթադրուի, որ Բէլ–Նեբրովթի պաշտամունքը Բաբելոն ներմուծուած է Եթովպիայէն։ Մովսէս Խորենացին նոյնպէս Բէլ–Նեբրովթին կ'անուանէ բնիկ եթովպիացի։
Բէլի կերպարը կ'արտացոլուի «Հայկ եւ Բէլ» հայ դիցաբանական առասպելին մէջ։
Բալմիրայի Բէլը[1]
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Բէլ անունով աստուածը նախահելլենիստական դարաշրջանին Բալմիրայի գլխաւոր աստուածն էր, ուր զինք կ'երկրպագէին Ագլիբուլ եւ Երհիպոլ աստուածներուն հետ միասին: Սկիզբը ան յայտնի էր որպէս Պահալ՝ համաձայն հիւսիսարեւմտեան երկնային Պահալ բառի (սովորաբար կ'օգտագործուի Հատատ աստուծոյ վերաբերող), մինչև Բէլ-Մարդուկի պաշտամունքը տարածուեցաւ Բալմիրա: Մ.թ.ա. 213 թուականին Պահալը վերանուանուեցաւ Բէլ եւ Բէլի տաճարը նուիրուած էր այս աստուծոյ:
Ծանօթագրութիւն
[Խմբագրել | Խմբագրել աղբիւրը]Այս յօդուածի նախնական տարբերակը կամ անկէ մաս մը վերցուած է Հայկական Սովետական Հանրագիտարանէն, որուն նիւթերը հրատարակուած են` Քրիէյթիվ Քամմընզ Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թոյլատրագրի ներքոյ։ 
|
- ↑ (արաբերեն) بيل (أسطورة), 2024-03-30, https://ar.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A8%D9%8A%D9%84_(%D8%A3%D8%B3%D8%B7%D9%88%D8%B1%D8%A9)&oldid=66540002, վերցված է 2025-09-08